Tytuł to nie żart - akurat teraz chłopa w domu zabrakło, a jedyny pod ręką w Poznaniu, więc szacowna Rodzicielka mnie poprosiła o przedświąteczną wymianę firanek. Całe szczęście okna były już umyte :P Innymi słowy - do Gniezna baną, a z Gniezna na kołach. Aaaa, na Rynku w Pobiedziskach wpadłem na Anię. Nie dosłownie oczywiście ;)
Kolejny, piękny wiosenny dzień, ze słabszym, choć nadal odczuwalnym wiatrem. Wypad kompletnie spontaniczny - ot odezwał się Micor, zapytał czy pokręcę z Nim po Zielonce, a ja w odpowiedzi, bez zbędnego zastanawiania się dziarskim krokiem ruszyłem do piwnicy po rower. Spotkanie umówiliśmy na pętli w Tucznie, na którą to pętlę zajechaliśmy w dosłownie pięciominutowym odstępie czasu. Na miejscu dowiedziałem się, że dobiją do nas Grigor i Ania, z którymi umówiliśmy się tym razem w Zielonce (osadzie). Na miejscu okazało się że trwa, a w zasadzie kończy się duathlon, więc wiary w uj! Po dłuższej chwili dobili do nas zapowiedziani Grzechu (w pidżamie ;) ) i Anka, z którymi zamieniliśmy kilkanaście zdań, pośmialiśmy się, cyknęliśmy pamiątkowe foto i ruszyliśmy we własne strony. Ciąg dalszy wojaży z Micorem to podjazd na Dziewiczą (z obowiązkowym wejściem na wieżę), a następnie zjazd do Kicina, przejazd do Wierzenicy i dalej przez Kobylnicę i Gruszczyn do Doliny Cybiny. Tam nasze drogi się rozeszły, a w zasadzie rozjechały - Micor pomknął przez PK Promno do Gniezna, a ja z powrotem do Poznania. Było wyśmienicie! Dzięki Micor :) P.S. Grzechu, Ania - mega było Was widzieć! Wpadnę na obiad :P P.S.2 Część zdjęć dzięki uprzejmości Dawida
Najpierw od rana pętla po okołognieźnieńskich fyrtlach z Panem Jurkiem. Bywało również pod wiatr, choć w ogólnym rozrachunku nie było aż tak źle - z roweru nie zrzucało ;) Głupotą by było nie skorzystać ze wschodniego wiatru i nie wrócić na kołach do Poznania, więc po powrocie do Rodziców spakowałem sakwę i ruszyłem w dziki 50-kilometrowy sprint ;) Sprintowało się wyśmienicie :P
Rano składem PolRegio do Pierwszej Stolicy, bo wiatr w tym tygodniu postanowił się obrócić. Do 14:00 pozałatwiałem to co miałem do załatwienia i w towarzystwie Pana Jurka ruszyłem standardowym wariantem z powrotem do Poznania. Do Wierzyc kręciliśmy we dwoje, natomiast na wiadukcie każdy obrał swój kierunek.
Szachty po raz kolejny, głównie dlatego, że obiecałem wypad na wieżę widokową Agnieszce. Poza tym pogoda nieszczególnie zachęcała do dłuższych wojaży. Skłamałbym również, gdybym nie powiedział, że zainspirował mnie ostatni wypad Ani i Grigora :)
Korzystając z kolejnego, prawdziwie wiosennego dnia postanowiłem odwiedzić podpoznański Żarnowiec i znajdujące się tam źródełko. Wyjazd o 9 rano na full krótko był dość ryzykownym, ale w ostatecznym rozrachunku dobrym posunięciem. Dojazd na miejsce przez pół miasta, Plewiska i Dopiewo przebiegł bez zakłóceń, choć z wiatrem w ryj - delikatnym, ale zawsze. Na miejscu cyknąłem kilka zdjęć i bez zbędnego rozsiadania się ruszyłem w drogę powrotną, tym razem już z wiatrem w plecy. W zasadzie aż do Woli nie działo się nic szczególnego. Dalej zrobiło się "wesoło" - jadąc wzdłuż Lutyckiej, dosłownie w ciągu sekundy zrobiło się twardo pod dupą. No nic - trzeba wymienić kichę. Problemem okazał się brak zapasu w sakwie, choć byłem przekonany że tam się znajduje. Na ratunek przybyła Agnieszka która zebrała się w trymiga, wskoczyła na rower, po drodze zakupiła dętkę i w ciągu godziny była u mnie. Szybki serwis i na pocieszenie wizyta w Starej Rzeźni na Beer and Food Festival Lite.